سالي سراسر كاميابي رو براتون آرزو ميكنم
واما براي آخرين پست مطلبي رو در وبلاگ دكتر مير غلامي خوندم و به نظرم جالب بود تا اينجا share بشه...
شناخت مجموعۀ شیخ احمد جام
گزارش مقدماتی پروژۀ مرمت
آرامگاه شیخ احمد جامی با قدمتی نزدیک به ۸۰۰ سال، در شهرستان تربت جام
واقع در استان خراسان رضوی است. این بنا درون شهر است و مربوط به سدهٔ ۹ تا
سدۀ ۱۲ ه.ق است. این اثر در تاریخ ۱۵ دی ۱۳۱۰ با شمارهٔ ۱۷۴ بهعنوان اثر
ملی به ثبت رسیده است.
شیخ الاسلام «احمد ابن ابوالحسن جامی نامقی ترشیزی» یا شیخ احمد جام
(۵۳۶-۴۴۰ ه.ق) معروف به «ابونصر احمد ژندهپیل» یا به اختصار «ژندهپیل» از
عارفان و صوفیان بنام دورۀ سلجوقی بود. زادگاه او نامق از دیار ترشیز یا
کاشمر فعلی بوده است.
پس ازآن که شیخ الاسلام احمد در کنار خانقاهش روی در نقاب خاک کشید،
مریدانش که برخی حکمران و نیز زمامداران سیاسی بودند به خاطر ارادت شان
بناهایی زیبا پیرامون مزارش بر پا کردند .
| اين مطلب به كوشش سايت معمارنت تهيه شده است. |
http://www.memari.parsapic.com/PROJEH/Bankpelan-periancad.ir.zip
بالاخره بعد 5 ترم تعريف دلخواهم رو از معماري توي يه كتاب ديدم:
در اولين روز سال تحصيلي، دانشجويان نوپاي رشته معماري، كاغذ و قلم به دست،
آمده بودند تا به عادت ديرينه و نهادينه، درس معماري را گوش كنند و جزوه
ها بردارند.
بي مقدمه از آن ها خواستم كه با كاغذهاي خود موشك بسازند...
... زماني سپري شد تا دانشجويان دريافتند كه اشتباهي در كار نيست و بايد موشك بسازند!...
... نيمي از وقت كارگاه به موشك سازي و موشك بازي گذشت. آن گاه از
دانشجويان خواستم كه موشك هاي خود را روي يك ميز و كاغذهاي سفيد خود را روي
ميز ديگر بگذارند.
يكي از آن ها را دعوت كردم تا موشك خود را از ميان ساير موشك ها پيدا كند؛
گشت و پيدا كرد. از او خواستم تا كاغذ سفيد خود را نيز از ميان ساير كاغذها
پيدا كند؛ گشت و پيدا نكرد... همه ي كاغذها مثل هم بودند.
حالا دانشجويان اولين درس معماري را فراگرفته بودند : معماري دميدن ارزشي ست در ماده...
كتاب مشق معماري. نويسنده : دكتر عيسي حجت. چاپ اول 1389. انتشارات دانشگاه تهران
بنیاد آقاخان یک موسسه است که در زمینه های مختلف اجتماعی، فرهنگی، علمی و ... در سطح جهان فعال است.
کریم آقاخان موسس این بنیاد در زمینه فرهنگی برنامههایی را جهت احیای میراث جوامع اجرا میکند که از جمله آنها فعالیتهای معماری و مرمتی در سرزمینهای اسلامی است.
جایزه معماری آقاخان که بزرگترین جایزه معماری است و برنده آن 500000 دلار آمریکا دریافت میکند، به نمونه های عالی معماری از نظر طراحی معاصر، مجموعههای مسکونی محلی، اقدامات حفاظتی و مرمتی و همچنین احیا و کاربری جدید دادن به بناها و بافتهای تاریخی و در نظر داشتن مسائل اجتماعی، فرهنگی، زیست محیطی و ... در این طرحهای اجرا شده تعلق میگیرد.
آغاز به کار شناسایی نمونههای معماری و اعطای این جایزه از سال 1977 بود. این جایزه همچنین در پی شناسایی طرحهایی بود که بر گفتمان معماری در جهان اسلام تاثیر بگذارد.
در میان جایزههای معماری مهم، این جایزه بسیار منحصر به فرد است که نه تنها به کارهای برجسته انفرادی معماران معاصر ارج می پردازد، بلکه پروژههایی را شناسایی میکند که راهحلهای نوین و قابل تکثیری را برای مشکلات توسعه اجتماعی نمایانگرمیسازند.
این جایزه به شهرداریها، صاحبخانهها، و استادکاران و بناکارها اهدا شده است.
پروژههای برنده شامل مجتمعهای مسکونی، ترمیم بناهای مستقل، پروژههای حفاظت بافت و محیط، چشم اندازها و انگارههایی از ساخت و ساز که هدف آن بهبود و توسعه محیط شهری است،میشود.
هر دوره سه ساله شامل یک مرحله فشرده نامزدی، ثبت مستندات و بررسی فنی پروژهها است.
در حین دوره، صدها ساختمان معاصر و پروژههای حفاظت و مرمت شناسایی شده و به هیأت داوران ارشد معرفی میشوند.
اعضای هیأت داوران که در زمینههای گوناگونی مثل هنر، باستانشناسی، برنامهریزی شهری و معماری، تخصص دارند پروژههای برنده را انتخاب میکنند.
این جایزه، مستندات بیش از شش هزار طرح ساختمانی را از سراسر جهان گردآوری کرده است و از این میان 90 پروژه به عنوان برندگان جایزه انتخاب شدهاند.
همچنین جایزه ویژه این بنیاد تاکنون به سه معمار شاخص یعنی رفعت چادرجی، حسن فتحی و جفری باوا اهدا شده است.
از طرحهای معماری دریافتکننده این جایزه میتوان برجهای دوقلوی پتروناس در مالزی ، کتابخانه اسکندریه در مصر ، مسجد العباس در یمن ، احیای شهر تاریخی بیت المقدس و ... را نام برد.
این جایزه به برخی از طرحها و پروژههای معماری و مرمت و احیای انجام شده در ایران نیز تعلق گرفته است که عبارتند از پناهگاه ساخته شده با کیسه شنی، شهر جدید شوشتر، باغ فردوسی در تهران، مرمت چهلستون، هشت بهشت و عالی قاپو در اصفهان و احیای چند بنای تاریخی در اصفهان و یزد.
جایزه معماری آقاخان بر خلاف جایزه پریتزکر، بر روی شیوههای بومی و اسلامی و راهکردهای معماری کهن و نوین در توسعه جهان سوم نیز متمرکز است.
همچنین این جایزهای است که هر سه سال یک بار از سوی بنیاد شبکه توسعه آقاخان به یک یا چند معمار زنده اعطا میشود.
ممنون از آقاي ثناجو برايدر اختيار قرار دادن اين مطلب.
به طور اتفاقي اينا رو ديدم گفتم اينجا shareكنم كه شايد لازم شه تحليل عملكردي پلان چند بناي معروفه
1.64مگابايت
رمز:www.memarestan.ir
در آن زمان گنبد یک نشانه شهری به حساب می آمد که با ورود هر غریبه ای به شهر هدایتش را به عهده می گرفت ولی در قرن معاصر ، در شهر های امروزی با برجهای سر به فلک کشیده دیگر مجالی برای تماشای گنبدهای فیروزه ای و کمک گرفتن از آنها به عنوان نشانه ی شهری نیست .
شاید این گونه طرح ها مجالی برای تمدید آرامش گمشده ی انسان اسیر قرن بیست و یکم را در مکانی از جنس خودش و با زبان خودش فراهم آورد تا با یگانه معبود خویش به نجوا بنشیند .
| مـنـــــــبـع : http://www.dezeen.com | |||||||||||||
| ترجمه:گروه ترجمه اتوود | |||||||||||||
|
|
|||||||||||||
|
|||||||||||||
| |||||||||||||
"بعد از 45 سال تلاشی بی وقفه برای رسیدن و به اجرا در آوردن طرح های قدیمی ایرانی، و افتخار به این امر که با آتش و باد و خاک و آب و چهار ارکان ساده این جهان خانه های با خشت و خاک بسازیم و درون آن شعله ای برافروزم. آن چنان که آتش خشت ها را در هم ذوب کند و فضایی یک پارچه به وجود آورد؛ خانه ای که همانند کوره شده باشد و یا کوره ای که بسان خانه باشد. و سپس این خانه را با آتش و لعاب های رنگی چون ظروف سفالین به زیبایی زینت دهم."
I will show you what to me, is an exellent way to made architecture, how we can make, with few and natural resources, great space design, and at the same time, solve differents social problems, one of the principal motives and preocupations of modern architecture.
I love this structural-design-solution. I have no words to describe it, besides, my English is very poor... I try to do my best!
The global need for housing includes millions of refugees and displaced persons - victims of natural disasters and wars. Iranian architect Nader Khalili believes that this need can be addressed only by using the potential of earth construction.
After extensive research into vernacular earth building methods in Iran, followed by detailed prototyping, he has developed the sandbag or 'superadobe' system. The basic construction technique involves filling sandbags with earth and laying them in courses in a circular plan. The circular courses are corbelled near the top to form a dome.
Barbed wire is laid between courses to prevent the sandbags from shifting and to provide earthquake resistance. Hence the materials of war - sandbags and barbed wire - are used for peaceful ends, integrating traditional earth architecture with contemporary global safety requirements.
The system employs the timeless forms of arches, domes and vaults to create single and double-curvature shell structures that are both strong and aesthetically pleasing. While these load-bearing or compression forms refer to the ancient mudbrick architecture of the Middle East, the use of barbed wire as a tensile element alludes to the portable tensile structures of nomadic cultures. The result is an extremely safe structure.
The addition of barbed wire to the compression structures creates earthquake resistance; the aerodynamic form resists hurricanes; the use of sandbags aids flood resistance; and the earth itself provides insulation and fireproofing.
Several
design prototypes of domes and vaults were built and tested. The system
is particularly suitable for providing temporary shelter because it is
cheap and allows buildings to be quickly erected by hand by the
occupants themselves with a minimum of training. The shelters focus on
the economic empowerment of people by participation in the creation of
their own homes and communities.
Each shelter comprises one major domed space with
some ancillary spaces for cooking and sanitary services. Incremental
additions such as ovens and animal shelters can also be made to provide a
more permanent status and the technology can also be used for both
buildings and infrastructure such as roads, kerbs, retaining walls and
landscaping elements.
Because the structures use local resources - on-site earth and
human hands - they are entirely sustainable. Men and women, old and
young, can build since the maximum weight lifted is an earth-filled can
to pour into the bags. Barbed wire and sandbags are supplied locally,
and the stabilizer is also usually locally sourced.
Since 1982, Nader Khalili has developed and tested the
Superadobe prototype in California. In 1991 he founded the California
Institute of Earth Art and Architecture (Cal-Earth), a non-profit
research and educational organization that covers everything from
construction on the moon and on Mars to housing design and development
for the world's homeless for the United Nations.
Cal-Earth has focused on researching, developing
and teaching the technologies of Superadobe. The prototypes have not
only received California building permits but have also met the
requirements of the United Nations High Commissioner for Refugees
(UNHCR) for emergency housing. Both the UNHCR and the United Nations
Development Programme have chosen to apply the system, which they used
in 1995 to provide temporary shelters for a flood of refugees coming
into Iran from Iraq.
Khalili's educational philosophy has also continued to develop. A distance-teaching programme is being tested for the live broadcast of hands-on instruction directly from Cal-Earth. Many individuals have been trained at Cal-Earth to build with these techniques and are carrying this knowledge to those in need in many countries of the world, from Mongolia to Mexico, India to the United States, and Iran, Brazil, Siberia, Chile and South Africa.
The
prototype is a symbiosis of tradition and technology. It employs
vernacular forms, integrating load-bearing and tensile structures, but
provides a remarkable degree of strength and durability for this type of
construction, which is traditionally weak and fragile, through a
composite system of sandbags and barbed wire. Created by packing local
earth into bags, which are then stacked vertically, the structures are
not external systems applied to a territory, but instead grow out of
their context, recycling available resources for the provision of
housing.
The
sustainability of this approach is further strengthened because the
construction of the sandbag shelters does not require external
intervention but can be built by the occupants themselves with minimal
training. The system is also highly flexible: the scale of structures
and arrangement of clusters can be varied and applied to different
ecosystems to produce settlements that are suitable for different
numbers of individuals or groups with differing social needs. Due to
their strength, the shelters can also be made into permanent housing,
transforming the outcome of natural disasters into new opportunities.
This is how they make the roof arcs, faster, with prefabricates forms; the other ways is the manual mode.
This is the same with the windows, just put boxes or wood structures where the sandbags will NOT be...
The structures can be taller... they just add columns made of steel.
This picture is from Sacramento Mexico, look how they adapt the structure to the normal typology of building to look more familiar... great resolution.
تبریک به تمام کسانی که مهندسی را درک کردند، به تمام کسانی که پلی ساختند از انتهای بن بست کوچه ی رفاه تا بیکران، به تمام کسانی که خود را شبانه روز وقف کردند تا همگان شبانه روزی روشن داشته باشند، به تمام کسانی که لذتش را فهمیدند نه آنان که تنها به نامش خوانده شدند...
اصل مطلب:
محسن اکبرزاده در وبلاگ خود دورگه ، مسائلی را از پشت پرده مسابقه " باغ بازار سبزوار" را اینگونه بیان نموده است:
...
تجربه جالبي بود اگر چه خيلي حرفه اي نيستند:دي
عكس ها ادامه مطلب
سلام
